Lange Nijmeegse Paardenwortel

Synoniemen: Nijmeegsche

Witte wortel met groene kop

In de Beschrijvende Rassenlijst voor Groentegewassen van 1943 duikt een bijzondere wortel op: de Lange Nijmeegse Paardenwortel, vaak simpelweg de Nijmeegsche genoemd. Een opvallend ras, met een witte wortel en een groene kop, dat vroeger geregeld op dezelfde akkers stond als voederbieten. De naam doet vermoeden dat het om veevoer ging, maar in de rassenlijst werd hij toch nadrukkelijk als groente beschreven.

De paardenwortel vormde een zeer lange, slanke wortel, kegelvormig en spits toelopend, met relatief weinig merg. Het blad groeide krachtig en de plant voelde zich vooral thuis op lichte gronden. Na 1948 verdween de Nijmeegse paardenwortel echter uit de officiële rassenlijsten en raakte het ras langzaam in de vergetelheid.

Zoektocht naar een verloren ras

Jaren later werd een poging gedaan om deze historische wortel nieuw leven in te blazen. Het zaad bleek nog op één plek bewaard te zijn gebleven: bij de Britse genenbank HRI. Toen het zaad in Nederland werd vermeerderd, volgde echter een verrassing. De wortels die opkwamen waren oranje, en niet wit zoals in de oorspronkelijke beschrijvingen.

Was dit werkelijk de Nijmeegse paardenwortel zoals die ooit werd geteeld? Of heeft er in de loop der jaren een vermenging plaatsgevonden, waardoor een ander ras onder deze naam is blijven bestaan? Die vraag blijft voorlopig onbeantwoord.

Toch is het zaad opnieuw onder de oorspronkelijke naam opgenomen. Zelfs als het niet de ‘echte’ Nijmeegse paardenwortel blijkt te zijn, gaat het mogelijk om een ander oud Nederlands wortelras, met een eigen geschiedenis en kwaliteiten. En ook dát maakt het ras de moeite waard om te behouden, te verbouwen en opnieuw te leren kennen. Er is helaas geen beeldmateriaal van de oorspronkelijke Nijmeegsche. De afbeelding is de wortel die als het ras was aangevraagd, maar laat niet de karakteristieke wit met groene kleuren zien.