Zeeuwse wintergerst (v.a. 1918)

Een klassieker van de Zeeuwse klei

De Zeeuwse wintergerst behoort tot de oude Nederlandse landrassen die zich gedurende vele generaties hebben aangepast aan de omstandigheden op de zware zeeklei. Samen met de Groningse, Friese en Noord-Hollandse wintergerst vormde zij een belangrijke groep streekgebonden rassen, elk met hun eigen kenmerken. In Zeeland werd bovendien nog onderscheid gemaakt tussen ‘hete’ en ‘koude’ gerst, afhankelijk van het moment waarop het gewas afrijpte. Dankzij hun lange geschiedenis op dezelfde gronden stonden deze rassen bekend om hun betrouwbaarheid en constante prestaties.

Sterk gewas met een rijke oogst

Zeeuwse wintergerst heeft, zoals de naam al doet vermoeden, een uitstekende winterhardheid. De planten vormen stevig stro dat weinig gevoelig is voor legeren en dat bovendien goed bestand is tegen roestziekten. De lange, vierkante aren leveren mooi gevormde korrels op en de opbrengst is hoger dan die van zomergerst, zowel wat betreft het graan als het stro. Daarmee was het een aantrekkelijk gewas voor boeren die op zoek waren naar een betrouwbare en productieve winterteelt.

Veelzijdig in gebruik

De korrels van de Zeeuwse wintergerst werden veel gebruikt voor de pellerij en als veevoer. Voor bierbrouwerij was het ras minder geschikt, omdat het eiwitgehalte relatief hoog was. Toch maakte juist die veelzijdigheid, gecombineerd met de sterke aanpassing aan het Nederlandse klimaat, de Zeeuwse wintergerst tot een belangrijk landbouwgewas. Het ras weerspiegelt  de rijkdom van de regionale landbouwtradities en laat zien hoe lokale landrassen de basis vormden voor de verdere ontwikkeling van de Nederlandse graanteelt.